Nieuwsberichten

Klik op onderstaande kopjes om de nieuwsberichten te lezen.

 

 

Radio 5 Zin in weekend

Vanaf september 2017 is elke zaterdag rond 18.55 uur een overpeinzing te horen aan het einde van het KRO-NCRV-programma Zin in Weekend op Radio 5.
Hieraan werken ook Dominicaanse mensen mee.

Zin in Weekend is het radioprogramma van KRO-NCRV dat actualiteiten uit kerk en samenleving brengt, in een ontspannen mix met muziek. Presentatoren zijn Wilfred Kemp en Annemiek Schrijver. Tom Dirks is eindredacteur. Arjan Broers adviseerde de dominicaanse vertellers.
Zr. Baptiste Tuin o.p., dominicanes van Voorschoten, beet op 2 september het spits af met deze overdenking over een uitspraak van Dominicus: ‘Als het zaad gezaaid is, zal het vrucht dragen. Als het opgehoopt ligt, zal het verrotten.’
Veertien vrouwen en mannen (broeders, zusters en leken) zorgen in totaal voor de 36 afleveringen. Hoe verschillend ook: ze zullen allemaal een verbinding leggen tussen een gedachte van een dominicaanse zinzoeker uit eerdere eeuwen en ons leven nu.
 

Een korte impressie :
Ben je individu of kuddedier?
‘Het is wat hoor, leven als een dominicanes of dominicaan, als zuster of broeder.’ Ook het tweede wekelijkse dominicaanse radiopreekje bij Zin in Weekend (KRO-NCRV, Radio 5) is van zr. Baptiste Tuin o.p.
‘Je probeert samen te leven en te werken, terwijl je heel verschillend bent. Dat kan knap frustrerend zijn.
In onze tijd lijkt het soms of er maar twee smaken zijn:
je leeft ofwel in vrijheid als individu, ofwel in gemeenschap als een kuddedier.
Maar dat hoeft helemaal niet. We kunnen samenleven en samenwerken zonder onze eigenheid kwijt te raken.’

 

‘In de stilte krijg je weer contact met jezelf’
‘Ik ben een wandelaar. Ik doe het graag en heb het nodig, in alle seizoenen.’ Dominicaan en provinciaal René Dinklo vertelde in zijn eerste radiominiatuur in Zin in Weekend over zijn ervaringen van stilte.
‘In de stilte krijg je weer contact met jezelf. Je voelt in je lichaam en geest hoe het met je is en waar je kwetsuren zitten.En voorbij aan die ervaring is het mogelijk dat er nog iets doorbreekt: het bewustzijn dat je onderdeel bent van een groot geheel, dat je gedragen wordt, nee, zelfs opgetild wordt.’


Stil worden en leren luisteren
Elke werkdag wordt lekendominicaan Karin Bornhijm biddend stil in een volle trein. ‘Ik vraag me niet steeds af of ik er zin in heb, ik doe het gewoon.’
‘Mijn medezuster Elisabeth Lesseur zei 150 jaar geleden: “Weten hoe je stil kunt zijn is vaak wijsheid en een deugd”.
Elke werkdag zit ik vroeg in de trein, vol mensen die naar hun werk gaan. Het lukt me inmiddels om midden in de drukte tijd te maken voor mijn dagelijks gebed. Om stil te worden.
In de volle trein word ik stil. Ik vraag me niet steeds af of ik er zin in heb, ik doe het gewoon. Als je er een dagelijkse oefening van maakt, wordt het gemakkelijker. Dan komt er ruimte in mijn hoofd en in mijn hart.’


‘God is nergens anders dan overal’
‘Mijn medebroeder Heinrich Seuse zei 650 jaar geleden: “De schepselen zijn in de kern van hun bestaan eeuwig in God”. Beluister de mini-overweging van Leo de Jong o.p. over Gods gelaat in alles wat leeft.
‘… Dan wordt het feit dat ik besta en adem een Godsgeschenk. Als ik geniet van het uitzicht op een hoge berg kijk ik in Gods mooie gelaat. Als ik tot in mijn gebeente ontroerd word door de dood van een kind, dan huilt God in mijn tranen.
Als ik geboren word, wordt God opnieuw geboren. Als ik sterf, ga ik terug in Wie ik ten diepste ben en waar ik altijd al was, al was ik een tijdje buiten….’
 

http://www.nporadio5.nl/zininweekend

 

 

Uitspraak van: Dominique Pire o.p

Mensen bouwen te veel muren
en niet genoeg bruggen

 

Wie is Dominique Pire?

 

Georges Charles Clément Ghislain Pire (Dinant, 10 februari 1910 – Herent, 30 januari 1969).
Georges Pire trad in 1927 in bij de orde van de dominicanen. Hij studeerde theologie in Rome en vervolgens sociale wetenschappen en politicologie in Leuven.
Zijn leven stond volledig in het teken van het streven naar begrip tussen alle volkeren in de wereld en het oplossen van de armoede. Vooral zijn inzet voor vluchtelingen tijdens en na de Tweede Wereldoorlog maakte hem beroemd nadat hij tijdens de oorlog als aalmoezenier van het verzet had gefungeerd. Hij streed een leven lang voor vrede en menselijke waardigheid.

 

Hij won de Nobelprijs voor de Vrede in 1958
In 2005 eindigde hij op de 54e plaats in de Vlaamse versie van de verkiezing van De Grootste Belg. In de Waalse versie eindigde hij op de 70e plaats.


 

 

Dominicaanse Nieuws

Volgens een oude Japanse traditie gaat er een wens in vervulling, als iemand duizend kraanvogels vouwt.
Die wens kan bij voorbeeld een lang leven zijn of herstel van een ziekte.
Dominicanen die Irak bezochten, zagen in een schuilkelder in Bagdad een slinger van duizend kraanvogels in veel kleuren. Het was een symbool van het gebed van mensen in Irak om vrede. De Dominicanessen van Adrian (V.S.) maken en verkopen de kraanvogels en de opbrengst gaat naar de Dominicanessen van St. Catharina van Siëna in Irak.

 

Op de Filippijnen hebben nogal wat moorden plaats gevonden. Het gaat hier over de mensen die zomaar door de politie worden neergeschoten, zonder enige vorm van proces omdat ze verdacht worden van drugsgebruik of drugs handel.
Daarom heeft de Dominicaanse Familie daar een dag van vasten en gebed voor vrede in het land gehouden. Hoewel het volgens fr. Mike Deeb, de permanente afgevaardigde van de Dominicaanse Familie bij de V.N., ‘een druppel in een grote oceaan’ is, hoopt hij dat zo’n activiteit het leven van andere mensen kan raken.

 

Van 4 tot 10 oktober a.s. wordt in Fatima het derde internationale congres van Dominicaanse lekenfraterniteiten gehouden. Daarbij zijn alle geprofeste Dominicaanse leken welkom en hebben twee leken uit elk land stemrecht.
In Afrika zijn ongeveer 700 Dominicaanse leken uit 27 landen. (In Nederland zijn het er op het ogenblik 56). Vertegenwoordigers van deze landen kwamen bij elkaar, o.a. om dit congres voor te bereiden en hun predikmissie te vernieuwen.

                                                                                      

 

Overleden: Zuster Isabella Linders o.p.

Zuster Isabella groeide op in een gezin van acht kinderen.
Op achttienjarige leeftijd trad ze in bij de zusters Dominicanessen van Neerbosch.
Na het noviciaat ging ze naar het Elisabeths Gasthuis in Arnhem en volgde daar de opleiding voor verpleegster. Ze sloot de opleiding met succes af en kreeg als verpleegster een aanstelling in het ziekenhuis.
Eenmaal aan het werk kreeg ze al gauw last van haar rug. Omdat werken overdag te belastend was, werd ze in de nachtdienst geplaatst. In 1973 werd ze, 44 jaar oud, afgekeurd voor het werk. Dit heeft haar verdere leven bepaald.
Zuster Isabella koos ervoor in Arnhem alleen te gaan wonen.
Ze bezocht mensen in het ziekenhuis en in de parochie. Zij voelde zich geroepen om zich in te zetten voor anderen.

 

Tien jaar later betrok ze een flat in Nijmegen en bouwde daar goede contacten op met de buren.
Regelmatig was ze in het klooster van de medezusters in Hatert en was er zoveel ze kon behulpzaam. Uiteindelijk werd dit een “thuis” voor haar.

 

Aangezien haar gezondheid achteruit ging, verhuisde ze naar Catharinahof . Verschillende malen werd ze opgenomen in het ziekenhuis. Na verloop van tijd knapte ze dan weer op en leefde verder, wel met steeds meer beperkingen.
Ondanks dat alles probeerde ze zoveel mogelijk bij de vieringen in de kapel aanwezig te zijn.
En als dat echt niet ging volgde ze in haar appartement de viering op de tv.
Trouw bad ze elke dag op haar kamer het getijdegebed.

 

Enkele maanden geleden werd duidelijk dat er, wat haar kwalen betrof, niets meer voor haar gedaan kon worden. Zuster Isabella wist dat het einde van haar leven in zicht kwam en zij bereidde zich daarop voor. Ze was er klaar voor. “De Heer mag mij komen halen”, hoorde we haar regelmatig zeggen.
Enkele dagen voor haar 88ste verjaardag is haar grote wens in vervulling gegaan en is zij rustig ingeslapen.

 

Moge zuster Isabella nu rusten in vrede bij de Heer.

 

 

Overleden: Zuster Mirjam Loeffen o.p.

Het gezin waarin Rie opgroeide, bestond uit vier jongens en zes meisjes.
De familie had een eigen bedrijf: “Bakkerij Loeffen”, waarin ook de kinderen een handje mee moesten helpen. Na de lagere school bracht Rie enkele jaren op een kostschool in Eindhoven door. Daarna hielp ze weer mee in het bedrijf. Toen haar broer de zaak overnam, kon Rie, de opleiding voor verpleegster gaan volgen. Ze behaalde het diploma A ziekenverpleging en verschillende aantekeningen.

 

Intussen groeide het verlangen om naar het klooster te gaan. Op 24 november 1962 trad ze in bij de Dominicanessen van Neerbosch. Zij kreeg de naam Mirjam. Op 15 augustus 1965 deed ze haar professie. Haar eerste standplaats werd Barneveld, waar ze als wijkverpleegkundige ging werken. Aanvankelijk woonde ze in een communiteit van zusters in Huize Dennebroek. Na vertrek van een aantal zusters en de verkoop van het huis, verhuisde ze met de overige zusters naar een woning in de Bouwheerstraat.
Zuster Mirjam heeft zich dag en nacht met grote toewijding en onvermoeibaar ingezet voor de hulpbehoevende medemens. Niets was haar te veel.
Na 22 jaar dienstbaar te zijn geweest, maakte ze gebruik van een overbruggingsregeling. Bij haar afscheid als verpleegkundige werd ze koninklijk onderscheiden en geroemd om haar bescheidenheid en zachtaardig karakter. Daarna heeft ze met zuster Dominique nog vijf jaar in Barneveld gewoond.
Het plotseling overlijden van zuster Dominique deed haar beslissen als laatste zuster uit Barneveld te vertrekken. Ze verhuisde naar haar medezusters in Catharinahof te Nijmegen. Al gauw voelde ze zich er thuis en nam ook daar de zorg voor de zieken op zich.

 

Op den duur had zuster Mirjam zelf meer hulp nodig. In 2014 verhuisde ze naar Huize Rosa. Langzaam ging haar mobiliteit achteruit. Maar ondanks dat bleef ze elke dag haar wandelingetje maken.

 

Eind oktober kreeg ze te horen dat ze ongeneeslijk ziek was. Ze wist dat ze niet lang meer zou leven en accepteerde dat. “Ik heb een mooi leven gehad. Ik ben 90 jaar en heb dat mooi met mijn familie kunnen vieren. Wij zijn een warm gezin.” Haar familie betekende veel voor zuster Mirjam en was voor haar een grote steun tijdens het ziekteproces. Vredig is ze op 10 januari ingeslapen.

 

 

Hoe het 800 jaar geleden begon ...

Het leven van Sint Dominicus (1170 - 1221) begon - zoals dat van de meeste andere kinderen - samen met zijn familie en vrienden. Zijn ouders waren in goede doen, maar niet echt rijk.
Het was een vroom gezin. Er waren al twee zonen aan het studeren voor het priesterschap. Maar intussen hadden ze een redelijk normaal leven in Caleruega, in Oud-Castilië.

 

Toch waren er wat vroege aanwijzingen voor een grote toekomst. Vóór zijn geboorte had Juana, de moeder van Dominicus, een visioen. Ze zag een hond met een vlammende toorts in zijn bek, die tijdens het lopen de hele wereld in vuur en vlam zette. Dat werd geïnterpreteerd als een teken dat haar zoon de wereld in lichterlaaie zou zetten met het Evangelie. Ook verscheen er bij zijn doopsel een soort ster op het voorhoofd van Dominicus.
Dat heeft ertoe geleid dat de toorts en de ster symbolen zijn geworden van Sint Dominicus en van de Orde die hij heeft gesticht.

 

Hoewel hij een andere kant op had kunnen gaan, volgde Dominicus in de voetstappen van zijn broers en begon hij aan zijn studie voor het priesterschap. Terwijl hij daarmee bezig was, brak er een hongersnood uit en hij is erom bekend dat hij zijn boeken verkocht (het middeleeuwse equivalent van de tegenwoordige computer of smartphone!). Hij gebruikte het geld om voor de armen te zorgen.
Deze edelmoedige jongeman werd kort daarna tot priester gewijd en sloot zich vervolgens aan bij een religieuze gemeenschap in Osma. Hij stelde zich waarschijnlijk een eenvoudig en rustig leven voor. Maar God had, naar het schijnt, andere plannen.

Father Dominic McManus, OP


 

 

Bidden voor elkaars intenties helpt

Als Dominicanessen vormen wij een gebedsgemeenschap.
Bidden is een belangrijke pijler in ons leven.
Door samen te bidden getuigen wij aan elkaar, dat Christus onder ons aanwezig is.
Onze verbondenheid met Christus, onze bezinning en gebed brengen ons ook dichter bij God.

Wij leggen ons leven in Gods Hand en zijn ervan overtuigd dat hij ons bidden en onze intenties hoort.
Dit beperkt zich niet alleen tot ons eigen leven. Wij willen graag anderen “meenemen” in ons gebed. Wanneer u een intentie hebt waarvoor wij samen kunnen bidden …….. kijk bij het kopje “Bidden” om de intentie op te geven.