Stadsverlichting – een uur stil bijeenzijn

Het begon zo:
Vanwege de oorlog in Syrië werd op 21 september 2013 op het Museumplein in Amsterdam een uur stilte gehouden uit solidariteit met alle slachtoffers van geweld in dat land. Duizenden mensen kwamen daar bijeen.

 

Voor de kerstnacht, 24 december in datzelfde jaar werden mensen opgeroepen
tot ‘een grote manifestatie van gebed en meditatie’,
om daarmee de in de knel zittende Syriërs een riem onder het hart te steken.

 

Een uur stille solidariteit verspreidde zich als een golvende beweging
over het land en groeide uit tot wat ‘STADSVERLICHTING’ is gaan heten.
Wat lees je op de website:

in een wereld die harder wordt, en waarin geweld wel aan de orde van de dag lijkt een liefdevol, vredig en krachtig veld creëren

 

In ons land komen mensen, in gewone huizen, in kleinere of grotere groepen,
maandelijks een uur bijeen. Zij geloven dat aandachtig, biddend samenzijn in een wereld van vervreemdingen en geweld iets uit kan werken, nee: wèrkelijk iets uitwerkt.
Dat gebeurt nu op meer dan duizend plaatsen.

Wereldwijd gebeurt het nog veel meer.

 

En: als je je eigen huis daarvoor wil openen kun je je melden bij “Stadsverlichting.” Zij zorgen dan dat degenen, die in jouw buurt zo’n plek zoeken, bij jou terecht komen.

 

STADSVERLICHTING:
een alternatief voor militair Ingrijpen of machteloos toekijken.
In het uur stilte kun je, verbonden met vele anderen,
een bron van kracht en vrede zijn.

 

Joy  o.p.

Pierre Claverie

Op zaterdag 8 december 2018 zijn Algerijnse martelaren zalig verklaard. Onder hen dominicaan en bisschop Pierre Claverie, die in 1996 werd vermoord vanwege zijn inzet voor de dialoog met moslims.

 

Pierre Claverie zag het levenslicht op 8 mei 1938 in de Algerijnse hoofdstad Algiers. Algerije was tot 1962 een Frans protectoraat, deel van het Franse koloniale rijk. In 1957 gaat hij natuurwetenschappen studeren in Grenoble. Al snel komt hij in aanraking met de dominicanen. In 1958 treedt hij in, in 1959 volgt de eerste professie, in 1964 doet hij zijn eeuwige geloften en in 1965 wordt hij priester gewijd.

 

Tijdens zijn studie in het beroemde klooster Le Saulchoir, de bakermat van de Nouvelle Théologie met de dominicaanse theologen Chenu en Congar, leert hij vanaf 1960 de Arabische taal. In 1970 keert hij terug naar Algerije dat na een bloedige burgeroorlog onafhankelijk was geworden. De rol van de kerk was er veel kleiner dan voorheen. Hij richtte in Oran een studiecentrum en bibliotheek op.

De dialoog met de islam kwam voor hem in beeld door de constitutie Nostra Aetate (In onze tijd) van het Tweede Vaticaans Consilie (1962-1965) over andere wereldgodsdiensten. Meer dan twintig jaar organiseerde hij lezingen en symposia voor de ontmoeting van christenen en moslims. Hij was nieuwsgierig naar de verschillen en overeenkomsten tussen beide geloven. Intussen was hij ook enkele jaren lid van het bestuur van de Franse provincie van de dominicanen. Regelmatig werd hij in Europa uitgenodigd voor lezingen en bijeenkomsten.

 

In 1981 werd hij tot bisschop van Oran gewijd, een bisdom met 35 priesters en 20.000 katholieken.

Intussen werd de politieke situatie in Algerije zeer gespannen. In 1992 wint de streng-islamitische FIS de verkiezingen, maar deze partij komt niet aan de macht. Vanaf 1994 zijn er aanslagen op religieuzen.

 

In 1995 publiceert Claverie een bundel van artikelen en brieven. Zijn hele leven is hij een trouwe briefschrijver. Op 26 en 27 mei vinden zes trappisten van het klooster Tibhirine de dood in de handen van moslimterroristen. Hun leven en lot is wereldwijd bekend geworden door de film Des hommes et des dieux. Claverie protesteert herhaald en openlijk tegen geweld, voor het laatst tijdens een preek in Prouille (Zuid-Frankrijk).

 

Op 1 augustus 1996 ontploft een bom onder de auto waarin in hij en zijn chauffeur wegrijden na een bijeenkomst. De schok in Algerije en Frankrijk is groot. Bij zijn uitvaart veroordelen moslimleiders dit geweld scherp en zij spreken hun dank en waardering uit voor zijn onverflauwde inzet voor dialoog.

 

In 2011 schreven jonge Franse dominicanen een toneelstuk over zijn leven. De stappen vanuit de orde van de dominicanen tot zaligverklaring van Pierre Claverie hebben mede ertoe geleid dat hij op 8 december 2018 in Oran wordt zaligverklaard, samen met andere religieuzen uit Algerije, waaronder de vermoorde trappisten van Tibbirine.

 

Bron: website dominicanen gedeelte uit de tekst van Lekendominicaan O.Vervaart

Een gedachte op weg naar

In een wereld vol van geluiden wil ik uw stem horen.

Niet de dagelijkse stroom aan zinvolle en nutteloze informatie,

niet opgejaagd door alles wat moet, groots en belangrijk is.

Ik wil geen vaste paden, gehechtheid aan wat hoort en redelijk is.

 

Ik verlang naar eenvoud, helder en authentiek.

Ik wil kiezen, door mij te ontdoen van wat beknelt en onvrij maakt.

Hier wil ik gaan, mijn tijd doorbrengen bij het kleine, het speelse en tere.

 

Waar zou ik bang voor zijn? Voor de stem die tot mij spreekt?

Om U te horen, ontdoe ik mij van mijn schoenen,  mijn uiterlijk vertoon

en open mijn handen.

Om bij U te zijn, laat ik mij leiden, hier wijst niemand iemand de weg.

 

Ik ben niet bang, voor de stilte die langzaam mijn leven binnen kruipt.

Kome wat komt, ook de eenzaamheid ga ik verdragen.

Leven, onverwachte liefde, komt mij intiem nabij.

Oorverdovend en wonderlijk.

Ik luister, naar uw stem, uw waarheid.

 

Holkje van der Veer

 

Op weg naar Pasen, uitgave van Berne Media 2017

Boek: Zijn Leven gegeven

Zijn leven gegeven  Jan Groot (red.)

 

Dominicaanse preken Veertigdagentijd en Pasen

Pasen is het grootste van de christelijke feesten. Voor de voorbereiding op Pasen zijn de Veertigdagentijd en met name de Goede Week van grote betekenis.
Het voorjaar krijgt zo een heel eigen kleur en diepte. Vanouds zoeken christenen in deze periode naar extra verstilling en versobering van levensstijl, met het oog op de vernieuwing van het geloof.

 

Dominicanen maken veel werk van de verkondiging.

In dit boek staan preken voor de Veertigdagentijd (met onder andere reeksen vanuit Job, Jona en Daniël).

Ook zijn teksten en gebeden bijeengebracht voor de Goede Week en Pasen.
‘Zijn leven gegeven’ is een handreiking voor ogenblikken alleen, óf voor gesprek en viering met anderen samen.

 

Eerder verscheen zo Hij is mens geworden (2016), met materiaal voor Advent en Kerstmis.

 

Over de auteurs: de Zwolse Dominicanenkerk kent een preekteam van pastores en theologen (M/V) dat de verkondiging behartigt. Voor de bijzondere tijden van het jaar (Advent, Veertigdagentijd) ontwikkelen zij een speciale verkondiging, puttend uit de rijkdom van de Bijbel.

Radio 5 miniatuur

Op zoek zijn naar waarheid is meer dan het gulzig volgen van een onophoudelijke stroom aan nieuwsberichten.’ Een radiominiatuur van zr. Holkje van der Veer over haar Zuid-Afrikaanse medebroeder Albert Nolan.
Hij zei eens: ‘Door het aanhoudende lawaai in onze wereld hebben we stilte nodig. We moeten ons soms losmaken van de oneindige vloed aan woorden geluiden en beelden die dag en nacht op ons gevuurd worden.
Om waarheid te ontdekken moet je jezelf durven los te laten. Ruimte maken voor de onderstroom, de bron van het leven.’
Ik ben het met Nolan eens: Stilte helpt mij om fris te blijven. Soms vergeet ik dat en raak ik overprikkeld. Dan moet ik het weer stil maken.
——–
Hoe worden gewone mensen heilig? Dat is een vraag die Madeleine Delbrel bezig hield. Delbrel was een franse maatschappelijk werkster in het midden van de 20e eeuw. Heel gewoon, eigenlijk, concludeert dominicaan Stefan Mangnus in zijn radiominiatuur voor Zin in Weekend
Zij schrijft: als je God wil vinden is het goed om te weten dat Hij overal is.
‘Omdat God overal is, is hij in iedere mens die ik ontmoet. Of ik die mens nu aardig vind of niet: God komt nooit alleen. Hij komt in ieder geval nooit zonder die ene mens, Jezus Christus en met Jezus komt Hij in iedere mens’. Wie dat leert wordt heilig, heel gewoon eigenlijk.

Hoe het 800 jaar geleden begon …

Het leven van Sint Dominicus (1170 – 1221) begon – zoals dat van de meeste andere kinderen – samen met zijn familie en vrienden. Zijn ouders waren in goede doen, maar niet echt rijk.
Het was een vroom gezin. Er waren al twee zonen aan het studeren voor het priesterschap. Maar intussen hadden ze een redelijk normaal leven in Caleruega, in Oud-Castilië.

Toch waren er wat vroege aanwijzingen voor een grote toekomst. Vóór zijn geboorte had Juana, de moeder van Dominicus, een visioen. Ze zag een hond met een vlammende toorts in zijn bek, die tijdens het lopen de hele wereld in vuur en vlam zette. Dat werd geïnterpreteerd als een teken dat haar zoon de wereld in lichterlaaie zou zetten met het Evangelie. Ook verscheen er bij zijn doopsel een soort ster op het voorhoofd van Dominicus.
Dat heeft ertoe geleid dat de toorts en de ster symbolen zijn geworden van Sint Dominicus en van de Orde die hij heeft gesticht.

Hoewel hij een andere kant op had kunnen gaan, volgde Dominicus in de voetstappen van zijn broers en begon hij aan zijn studie voor het priesterschap. Terwijl hij daarmee bezig was, brak er een hongersnood uit en hij is erom bekend dat hij zijn boeken verkocht (het middeleeuwse equivalent van de tegenwoordige computer of smartphone!). Hij gebruikte het geld om voor de armen te zorgen.
Deze edelmoedige jongeman werd kort daarna tot priester gewijd en sloot zich vervolgens aan bij een religieuze gemeenschap in Osma. Hij stelde zich waarschijnlijk een eenvoudig en rustig leven voor. Maar God had, naar het schijnt, andere plannen.

 

Bidden voor elkaars intenties helpt

Als Dominicanessen vormen wij een gebedsgemeenschap.
Bidden is een belangrijke pijler in ons leven.
Door samen te bidden getuigen wij aan elkaar, dat Christus onder ons aanwezig is.
Onze verbondenheid met Christus, onze bezinning en gebed brengen ons ook dichter bij God.

Wij leggen ons leven in Gods Hand en zijn ervan overtuigd dat hij ons bidden en onze intenties hoort.
Dit beperkt zich niet alleen tot ons eigen leven. Wij willen graag anderen “meenemen” in ons gebed. Wanneer u een intentie hebt waarvoor wij samen kunnen bidden… kijk bij het kopje “Bidden” om de intentie op te geven.