Levenskunst

In de loop der jaren heb ik ontdekt dat het vooral ‘Levenskunst’ is dat ik nodig heb om met mijn Marfan te leven.

En levenskunst is voor mij allereerst de kunst die mij helpt om niet weg te kijken, maar de realiteit en soms de hardheid in het gezicht te kijken.

 

Levenskunst helpt ook om mijn persoonlijk lijden te duiden en in een bredere context te plaatsen. Ik ben niet alleen op de wereld en ik ben de eerste niet.

Aan lijden valt niet te ontsnappen, door niemand.

Belangrijk is voor mij het besef dat de scheidslijn tussen hen die gezond zijn en zij die afhankelijk zijn van hulp, dun is.

De scheidslijn tussen hen die afhankelijk zijn van zorg, en zij die aan velen de zorg verlenen is vloeibaar.

 

Het gaat in levenskunst om het besef dat we allemaal  kwetsbaar zijn en dat het leven broos en eindig is. Tegelijkertijd zijn we op wonderlijke en verrassende wijze met elkaar verbonden en zijn we van betekenis voor elkaar.

Levenskunst gaat ook om wat ons ontroert, om schoonheid, ruimte en creativiteit.

Levenskunst is vanuit deze optiek dus ook een kompas hebben – ‘een bron’, waar antwoorden te vinden zijn.

 

Holkje van der Veer  –  Reliëf Jaarcongres 08-03 2019

Overleden: Zuster Maria Elizabeth van der Wilk o.p.

Elizabeth groeide op als oudste in een gezin van vijf dochters.

Van jongs af aan was Bep, zoals ze genoemd werd, leergierig. Ze wilde graag van alles te weten te komen. Na de lagere school ging Bep naar de Mulo en daarna naar onze kweekschool in Nijmegen.

Geslaagd als onderwijzeres keerde ze terug naar Den Haag. Naast haar baan als onderwijzeres studeerde Bep in haar vrije uren voor de hoofdakte en vervolgens voor het staatsexamen HBS –B.  Dit diploma behaalde ze na twee jaar.

 

Vanwege haar grote interesse in de geschiedenis en ontwikkeling van de aarde ging ze geologie studeren aan de universiteit in Leiden. In 1961 behaalde ze haar kandidaatsexamen Wiskunde en Natuurwetenschappen en in 1965 haar doctoraal. Ze kreeg een aanstelling op de universiteit in Leiden als wetenschappelijk medewerker; ze verzorgde colleges, was hoofd van het sedimentologisch laboratorium en deed geologisch veldwerk in Frankrijk en Spanje.

Vele jaren was ze werkzaam op de educatieve dienst van Naturalis.

 

Vanaf de kleuterschool tot en met kweekschool had ze onderwijs en vorming gekregen van de dominicanessen van Neerbosch.  Daar ontmoette ze zuster Madeleine Ahsmann, hoofd van de school in Den Haag. Tussen beide zusters groeide een vriendschap voor het leven. In haar zoeken naar kennis, waarheid en liefde  voelde Bep zich thuis bij de Dominicaner Orde.

Het devies van de Orde  “Contemplari et contemplata aliis tradere”: overwegen en wat je daarin ontdekt aan anderen doorgeven, was haar op het lijf geschreven.

Dit heeft ertoe geleid dat zij intrad bij de Dominicanessen van Neerbosch.

In 1969 deed zij haar professie .

 

In de congregatie heeft ze verschillende functies bekleed.

In Dominicaans verband schreef ze artikelen over haar eigen congregatie en andere congregaties voor diverse tijdschriften en voor de website van Dominicaans Nederland. Ze was internationaal georiёnteerd, vertaalde het internationale dominicaanse nieuws voor belangstellenden en nam deel aan congressen.

Ze combineerde een religieus leven met een wetenschappelijke carrière.

 

Vanwege afnemende  gezondheid gaf ze in 2018 aan naar Nijmegen te willen verhuizen. Begin februari 2019 verliet ze haar geliefde Leiden en vestigde zich in Huize Rosa. Daar overleed ze op 7 maart 2019. Vanuit de overtuiging dat ze een goed leven heeft gehad, legde ze in alle rust en met volle overgave haar leven in handen van haar Schepper.

 

Blad Klooster: thema Stilte

Het lentenummer van het blad Klooster gaat over stilte.

 

Priorin Hannah van Quakebeke osb, priorin van Priorij Bethanië in Loppem spreekt over haar liefde voor de stilte;
‘Het samen stil zijn verbindt ons op bijzondere wijze, misschien nog wel intenser dan wanneer we spreken’.

 

Arjan Broers duikt in de wereld van de stadskloosters. Hij ging op onderzoek uit en hoorde: ‘ dit is een tijd van verandering. Mensen zoeken nieuwe vormen van samenleven, met meer samen, meer stilte, meer eenvoud.’ Verslag van een speurtocht.

 

4 verhalen over : Ik luister,

religieuzen over hun stille leven;
‘een goed woord in een zee van stilte’.
4 verhalen over : Ik zwijg,

leven in aandacht;
‘stilte brengt je in verbinding met jezelf’

 

Stilte in Nederland, persoonlijke verhalen, foto’s om bij stil te staan en een overzicht van de mooiste stilteplekken in ons land, een bijzonder Paasverhaal, waarin de trappisten van Zundert een rol spelen.
Alice Klaver, lerares op een basisschool, bracht met een groep vrienden een weekend oor in het Sint –Liobaklooster . Zij schrijft over haar belevenissen.

 

Verder nog verhalen van Marinus van den Berg, Wil Derkse, Erik Borgman, Broeder Thomas Quartier osb, Sacramentijn Jan van Burgsteden en Tini Brugge.

Boek: Zijn Leven gegeven

Zijn leven gegeven  Jan Groot (red.)

 

Dominicaanse preken Veertigdagentijd en Pasen

Pasen is het grootste van de christelijke feesten. Voor de voorbereiding op Pasen zijn de Veertigdagentijd en met name de Goede Week van grote betekenis.
Het voorjaar krijgt zo een heel eigen kleur en diepte. Vanouds zoeken christenen in deze periode naar extra verstilling en versobering van levensstijl, met het oog op de vernieuwing van het geloof.

 

Dominicanen maken veel werk van de verkondiging.

In dit boek staan preken voor de Veertigdagentijd (met onder andere reeksen vanuit Job, Jona en Daniël).

Ook zijn teksten en gebeden bijeengebracht voor de Goede Week en Pasen.
‘Zijn leven gegeven’ is een handreiking voor ogenblikken alleen, óf voor gesprek en viering met anderen samen.

 

Eerder verscheen zo Hij is mens geworden (2016), met materiaal voor Advent en Kerstmis.

 

Over de auteurs: de Zwolse Dominicanenkerk kent een preekteam van pastores en theologen (M/V) dat de verkondiging behartigt. Voor de bijzondere tijden van het jaar (Advent, Veertigdagentijd) ontwikkelen zij een speciale verkondiging, puttend uit de rijkdom van de Bijbel.

Hoe het 800 jaar geleden begon …

Het leven van Sint Dominicus (1170 – 1221) begon – zoals dat van de meeste andere kinderen – samen met zijn familie en vrienden. Zijn ouders waren in goede doen, maar niet echt rijk.
Het was een vroom gezin. Er waren al twee zonen aan het studeren voor het priesterschap. Maar intussen hadden ze een redelijk normaal leven in Caleruega, in Oud-Castilië.

Toch waren er wat vroege aanwijzingen voor een grote toekomst. Vóór zijn geboorte had Juana, de moeder van Dominicus, een visioen. Ze zag een hond met een vlammende toorts in zijn bek, die tijdens het lopen de hele wereld in vuur en vlam zette. Dat werd geïnterpreteerd als een teken dat haar zoon de wereld in lichterlaaie zou zetten met het Evangelie. Ook verscheen er bij zijn doopsel een soort ster op het voorhoofd van Dominicus.
Dat heeft ertoe geleid dat de toorts en de ster symbolen zijn geworden van Sint Dominicus en van de Orde die hij heeft gesticht.

Hoewel hij een andere kant op had kunnen gaan, volgde Dominicus in de voetstappen van zijn broers en begon hij aan zijn studie voor het priesterschap. Terwijl hij daarmee bezig was, brak er een hongersnood uit en hij is erom bekend dat hij zijn boeken verkocht (het middeleeuwse equivalent van de tegenwoordige computer of smartphone!). Hij gebruikte het geld om voor de armen te zorgen.
Deze edelmoedige jongeman werd kort daarna tot priester gewijd en sloot zich vervolgens aan bij een religieuze gemeenschap in Osma. Hij stelde zich waarschijnlijk een eenvoudig en rustig leven voor. Maar God had, naar het schijnt, andere plannen.

 

Bidden voor elkaars intenties helpt

Als Dominicanessen vormen wij een gebedsgemeenschap.
Bidden is een belangrijke pijler in ons leven.
Door samen te bidden getuigen wij aan elkaar, dat Christus onder ons aanwezig is.
Onze verbondenheid met Christus, onze bezinning en gebed brengen ons ook dichter bij God.

Wij leggen ons leven in Gods Hand en zijn ervan overtuigd dat hij ons bidden en onze intenties hoort.
Dit beperkt zich niet alleen tot ons eigen leven. Wij willen graag anderen “meenemen” in ons gebed. Wanneer u een intentie hebt waarvoor wij samen kunnen bidden… kijk bij het kopje “Bidden” om de intentie op te geven.