Alle dingen nieuw

In Nijmegen las een groep dominicanessen en lekendominicanen een jaar lang het bekroonde boek ‘Alle dingen nieuw’ van Erik Borgman OP.  ‘We hopen dat dit vriendelijk boek ook anderen een stukje de weg mag laten zien.’

 

Alle dingen nieuw van Erik Borgman heeft ons een jaar geboeid!

Als je Christus als grammatica neemt, voor je theologie, voor je leven, dan staat de liefde daarin centraal, en het kruis als uiterste consequentie van die liefde.

Je loopt als mens door het leven heen en leest wat anderen schrijven, luistert naar de muziek die ze maken, kijkt naar wat ze schilderen. En zo af en toe zie je daar God in spreken, de H. Geest die er door een barst naar binnenkomt.

 

Onze maatschappij zit vast in een systeem dat rationalistisch-modernistisch denkt. Alles lijkt nuttig te moeten zijn. Onze werkzaamheden, heel ons leven moet, zo lijkt het wel, in die mal passen.

Maar, gelukkig, lijden we eronder. We lijden er zo onder, dat de pijn uit onze ziel gesproken, geschreeuwd moet worden, als jazz die nog rauw is.

Door het kruis weten we weer dat we meer zijn dan een gewone burger die zo goed als hij kan zijn plichten vervult. We leren dat we in de liefde van God gegrond zijn, dat we via onze natuur verbonden zijn met Hem die oneindig is. Dat geeft ons kracht en inspiratie en creativiteit.

 

Soms moesten we ervan zuchten, van dit boek, het was wat ondoordringbaar door de vele verwijzingen. Een andere keer vonden we dat juist leuk, en leerden we zo weer een nieuwe schrijver of componist kennen.

We leerden elkaar beter kennen, doordat ieder zijn eigen manier had om een bijeenkomst voor te bereiden, en ook door te praten over waar het lijden onze levens raakte, en open had gebroken voor God.

 

Erik Borgman zelf is drie keer aanwezig geweest om zijn boek te verduidelijken, het project van de theologie voor de 21e eeuw bij ons op de kaart te zetten. Hij probeert nog twee boeken te schrijven, maar wanneer ze uit zullen komen, daarin laat hij zich niet vastleggen, anders wordt ook dit te veel productie denken.

 

Een klein stukje uit Alle dingen nieuw dat mij zegt wat geloven betekent. Het wordt geschreven naar aanleiding van een gedicht van kardinaal Newman: het vriendelijk licht, dat Gods licht is dat in ons geloof wekt.

‘Leid, vriendelijk licht, te midden van ‘t omringend duister, Leid gij mij voort! De nacht is donker, en ik ben ver van huis – Leid gij mij voort!’

 

Borgman schrijft: ‘Het openbarende licht van de christelijke religie wordt slechts geleidelijk en stukje bij beetje gegeven. Newman maakt hiermee duidelijk dat de waarheid in christelijke zin leidt tot persoonlijke geraaktheid en om geloof vraagt teneinde gezien te kunnen worden. Theologisch zoeken naar de poëzie van het christendom en zich hierdoor laten gezeggen, vraagt in deze zin om geloof in het leidend licht en op basis daarvan om een vaste wil zich door dit licht te laten vormen: wat Thomas van Aquino fides formata noemt.’ (p. 217)

We hopen dat dit vriendelijk boek ook anderen een stukje de weg mag laten zien.

 

zuster Catharina

Zij heeft een verhaal

Daags voor Hemelvaart ontving bisschop Gerard de Korte van Den Bosch de resultaten van het onderzoek ‘Zij heeft een verhaal’ onder 2238 katholieke vrouwen, die pleiten voor een meer zichtbare en inclusievere kerk.

Bisschop De Korte is in de Bisschoppenconferentie verantwoordelijk is voor kerk en samenleving en vrouw en kerk.

 

Het onderzoek is gedaan op basis van een enquête, die door 2238 rooms-katholieke vrouwen is ingevuld.

Het Netwerk Katholieke Vrouwen hield de enquête.

“Dat de respons zo hoog zou zijn, overtreft onze stoutste dromen”, aldus Holkje van der Veer, lid van de synodeprojectgroep van het NKV en dominicanes. “Bij de start van dit project, half januari, zei ik al dat paus Franciscus ons wakker kust en dat blijkt meer dan waar te zijn. Dat zoveel vrouwen hun verhalen en verlangens met ons delen is ronduit indrukwekkend.” Met het project ‘Zij heeft een verhaal’ draagt het NKV bij aan het wereldwijde synodeproces waarmee paus Franciscus van alle katholieken inspraak vraagt over de toekomst van de kerk.

De meerderheid van de inzenders tot nu toe is zowel kerkelijk als maatschappelijk actief. Qua leeftijd zijn de meeste respondenten tussen de 40 en de 80 jaar maar ook de jongere en oudere generaties laten van zich horen. De respondenten wonen in alle bisdommen.

 

Onder begeleiding van prof. Dr. Monique van Dijk – Groeneboer, hoogleraar religieuze educatie aan de TST van de Universiteit van Tilburg, ging een speciale onderzoeksgroep aan de slag met de kwalitatieve analyse van de ingestuurde verhalen.

 

Thomastournee was op 14 juni in de Dominicuskerk in Nijmegen

Op dinsdagmiddag 14 juni kwamen in de Dominicuskerk in Nijmegen vanuit verschillende hoeken vele mensen samen voor de laatste editie van de Thomastournee.

Samen studeren, praten, bidden en eten – dat was het recept van de Thomastournee, waarin dominicaan Stefan Mangnus in Amsterdam, Utrecht, Rotterdam en Nijmegen vertelde over zijn promotie-onderzoek. Een dissertatie is geen lichte kost, maar zo samen zijn werkt goed, zo is gebleken.

Na een welkom en een korte stilte, waarin ook dominicanes Holkje van der Veer werd herdacht, stak Stefan Mangnus van wal. Hij bracht een interessante lezing over zijn zicht op Thomas van Aquino via het Johannesevangelie, en met name de proloog ervan. Na de lezing ontstond een geanimeerd gesprek en ook werden enkele commentaren van Thomas samen gelezen.

Om 18.00 uur werd de vespers in de kerk gebeden, onder leiding van de dominicanessen van Neerbosch. Daarna genoten de ruim veertig belangstellenden van een Armeense maaltijd verzorgd door ZIJ-AAN-ZIJ, een organisatie in Nijmegen die vrouwen uit Syrië en Afrikaanse landen de mogelijkheid biedt inkomsten te verwerven.

 

Ineke van Cuijk OP

 

Thuis zijn in het niets. Kloosterling en kunstenaar

Met Emile Hermans en zr. Mary Amata Mueller o.p.

‘Ik zeg altijd dat ik niets maakt, maar dat dat niets uiteindelijk toch altijd iets wordt.’ Beeldend kunstenaar Emile Hermans is gefascineerd door het niets.

Hij sprak erover met dominicanes zr. Mary Amata Mueller, die er iets van haar gelovige zoeken in herkende. En hij maakte een opengeslagen lege sokkel: een plaats voor het niets, en daar de lege binnenkant van.

Hoe verschillend ook, de Maastrichtse kunstenaar en de Amerikaanse dominicanes die sinds 2014 in Sittard woont hadden direct een klik.

Persoonlijk, want er was meteen plezier en humor. Maar ook in hun kijken naar de wereld.

Toen zr. Amata de scriptie las van Emile, over zijn fascinatie voor het niets, moest ze sterk terugdenken aan een eigen ervaring in een leeggehaalde kapel, ooit in de Verenigde Staten. ‘God is hier, in de leegte. Juist daarin kan ik Hem ontmoeten’, leerde ze.

 

De kunstenaar en de dominicanes lazen het hoofdstuk Thuis zijn uit het boek Leven in volheid. Een christelijke verbeelding van Timothy Radcliffe.

Ze ontmoetten elkaar verschillende keren, in het klooster van de dominicanessen van St. Cecilia in Sittard, in de Michaelkerk in die stad (ooit een dominicaanse kerk) en in het museum De Domijnen.

Zo proefden ze van elkaars werelden. ‘Misschien zijn we allebei wel mensen die in zekere zin “niets” bijdragen aan de maatschappij’, zegt Emile Hermans.

De lege opengeklapte sokkel van heel eenvoudig materiaal is letterlijk bijna niets.

‘Ik zie een kruisbeeld’, zegt zr. Amata, ‘maar ik zie ook het nog niet. Wat voor Emile belangrijk is dat mensen zichzelf inbrengen als kijker in zijn kunst. Ik zie een kruisbeeld én een kans voor God om te spreken tot mij en anderen.’

Emile Hermans: ‘Sommige vragen kun je misschien het beste beantwoorden met stilte.’

 

Dominicanes Holkje van der Veer overleden

In een ziekenhuis in haar woonplaats Nijmegen is in de vroege ochtend na Pinksteren dominicanes Holkje van der Veer (61) overleden.

 

Holkje van der Veer werd geboren met het syndroom van Marfan. Daardoor had ze wat ze zelf noemde ‘een bijzonder lichaam’, met lange ledematen, rekbaar bindweefsel, een vergroeide rug en kwetsbare ogen.

Ze had een lange geschiedenis met ziekenhuizen en gebruikte al jaren een aantal uren per dag een beademingsapparaat, om voldoende zuurstof te kunnen halen.

 

Bij Marfan hoort ook een kwetsbaar hart, met name de aorta. Holkje werd vorige week in het ziekenhuis opgenomen met hartklachten. Opereren was moeilijk, zo niet onmogelijk.

Holkje had goede hoop dat ze ook deze fysieke storm weer zou overleven. Maar het is anders gegaan. In de vroege ochtend na Pinksteren is ze is in haar slaap overleden.

Meer lezen:

Dominicanes Holkje van der Veer overleden

Eerste nieuwsbrief verschenen

Nieuwsbrief Dominicanessen van de Heilige Familie

De Dominicanessen van de Heilige Familie zijn katholieke kloosterzusters, wonend in Nijmegen. We leven in gemeenschappen en besteden dagelijks tijd aan persoonlijk en gezamenlijk gebed. Dat doen we omdat we een leven willen leiden, dat gericht is op de liefde van God. Deze liefde verdiepen we door het bestuderen van theologie en andere disciplines, zoals geschiedenis, kunst, psychologie en natuurwetenschappen. Elke zuster gebruikt haar specifieke kennis en talenten om andere mensen te vertellen over God en het geloof. In deze nieuwsbrief laten we je graag een blik werpen op enkele van onze bezigheden.

Meer informatie vind je op onze website, dominicanessenvanneerbosch.nl , ons Youtubekanaal of onze Facebookpagina.

 

Op 2 mei werd de eerste nieuwsbrief verstuurd met daarin meer over het leven van de volgende generatie zusters Dominicanessen van de H. Familie.

Om op de hoogte te blijven van de activiteiten van de jongste zusters, kunt u zich inschrijven op de nieuwsbrief die twee keer per jaar verschijnt.

 

 

Hoor je Mij ?

Negen vrouwengemeenschappen

in het bisdom Den Bosch en de omgeving Nijmegen hebben de handen ineen geslagen om open middagen voor geïnteresseerde vrouwen te organiseren.

 

Het initiatief werkt samen met de KNR en enkele parochies in het bisdom Den Bosch.

Er is een link op de KNR-website: www.knr.nl/hoor-je-mij/ met daarop meer info, data en contactgegevens.

 

Op zo’n dag zijn vrouwen te gast bij een religieuze gemeenschap, ze ontmoeten een religieus die uitleg geeft over haar manier van leven, en over de spiritualiteit van haar gemeenschap. Ze krijgen de gelegenheid om vragen te stellen en uit te wisselen met anderen. Daarnaast krijgen ze de mogelijkheid om mee te bidden (en soms mee te eten) met de gemeenschap.

Deelnemende gemeenschappen zijn: Dominicanessen van Neerbosch, Trappistinnen te Arnhem, Karmel te Boxmeer, Maagden van het Bisdom, Clarissen te Nijmegen, Clarissen te Megen, Missiezusters Kostbaar Bloed te Aarle-Rixtel, Missiezusters H. Geest te Uden, Birgittinessen te Uden

 

De middag verloopt ongeveer als volgt, afhankelijk van het dagritme van de gemeenschap:

15:00 uur binnenkomst met koffie en thee

15:30 uur inleiding door een zuster over haar roeping, de spiritualiteit, geschiedenis en missie van de gemeenschap, met gelegenheid tot reageren en vragen

16:15 uur rondleiding door het klooster

17:00 uur vespers (met de hele gemeenschap?)

17:30 uur avondmaaltijd in de kleine groep

 

Opgave

Je kunt je via de mail opgeven voor een middag bij de zuster/godgewijde van de desbetreffende gemeenschap.

 

17 – 19 juni Meeleefweekend in Casella in Hilversum

25 juni Orde van het H. Graf in st. Odilienberg

 

nieuw boek Timothy Radcliffe: ‘Leven in volheid’

Arjan Broers, projectleider van ‘Leven in volheid’ schreef deze aanbeveling voor de Skandalon-nieuwsbrief:

 

Waarom raken onze tijdgenoten wel geboeid door Narnia, In de ban van de ring en andere fantasievolle verhalen, maar zien ze niet dat het christendom hen uitnodigt om het avontuur van onze transcendentie aan te gaan?

Die vraag uit het boek van Timothy Radcliffe, nu vertaald als Leven in volheid, greep me onmiddellijk. Volgens deze Engelse dominicaan en internationaal bekende spreker nodigt God ons daartoe uit: leven in volheid, inclusief het paradoxale karakter van ons bestaan.

 

Leven in volheid is een heerlijk boek: speels, geestig, uitdagend.

Radcliffe is een rasverteller die iets zeldzaams combineert: hij is een door en door gelovig mens die tegelijk open en geïnteresseerd is in andersdenkenden. Behalve met theologen en filosofen gaat hij graag in gesprek met kunstenaars van allerlei slag, met ‘iedereen die de schoonheid en de rommeligheid van het menselijk leven begrijpt, of ze nu gelovig zijn of niet’.

 

Dankzij de zusters en broeders van de dominicaanse familie in Nederland maakten we van Leven in volheid ook een project. Twaalf mensen van de verbeelding, zes predikers en zes kunstenaars, zijn in koppels vanuit hun expertise in gesprek gegaan over thema’s uit het boek.

Hun indrukken geven ze terug in muziek, dans, schilderkunst, cabaret, animatie en een conceptueel kunstwerk. Vanwege corona is het in december en januari te zien op internet, hopelijk in het nieuwe jaar ook ergens in het ‘echt’, met publiek.

 

Twaalf mensen van de verbeelding, geïnspireerd door Radcliffes boek.

Toen hij van dit plan hoorde, was hij aangenaam verrast. In augustus werd hij geopereerd aan kanker in zijn kaak, waardoor hij lange tijd niet in staat is om te spreken. Des te veelzeggender, vond hij, dat nu anderen zijn ‘stem’ verder dragen.

In een videoboodschap aan de predikers en kunstenaars, vlak voor zijn operatie opgenomen, zegt hij: ‘Het christendom heeft altijd gebloeid als ze openstond voor gesprek, vooral met degenen die anders zijn.

Mijn droom was dat dit boek gesprek zou stimuleren, vooral tussen theologen, gelovigen en creatieve mensen: kunstenaars, schrijvers, musici, zelfs cabaretiers.’

 

Ik zou willen dat ik vaker zulke boeken las

We hebben ontmoetingen nodig met diepgang, vindt Radcliffe. Niet ontkerkelijking is het grootste probleem van deze tijd, maar de ‘globalisering van de oppervlakkigheid’, zegt hij paus Franciscus na. We moeten leren oog te hebben voor de veelvormigheid van ons bestaan en de lagen van betekenis die overal in te ontdekken zijn. .

Radcliffes leidraad in zijn boek is het verhaal van de leerlingen die op reis gaan met Jezus. Hierin verkent hij levensthema’s als volwassen worden, genezing, zintuiglijkheid en hoop.

 

Dogma’s of moraal, als het over geloof gaat, gaat het dáár vaak over. Maar Timothy Radcliffe zet de verbeelding voorop en proeft de kracht ervan. De oerkracht, wat mij betreft. Dat zet niet zozeer aan tot debat, maar wel tot gesprek. En het zorgt voor een innerlijke vrijheid om ja te zeggen tegen het leven, inclusief alles.

Ik zou willen dat ik vaker zulke boeken las. Het geeft me moed om het avontuur van mijn eigen bestaan aan te gaan en te genieten van het gesprek erover.

 

zie ook: www.dominicanen.nl

Nieuwe intreding bij de Dominicanessen

 

Zondag 7 november, op het feest van de heiligen van de Dominicaanse orde, vond in de Dominicuskapel van de zusters Dominicanessen te Neerbosch tijdens een vesperviering de intredeceremonie plaats van Nadia.

 

De zusters en enkele genodigden waren hierbij aanwezig en hoorden de motivatie van Nadia waarom zij na vele jaren van zoeken deze stap gezet heeft.

 

Met de intrede begint een tijd van verdieping en ingroeien in het Dominicaanse leven.

Wij gunnen Nadia  de tijd om te onderzoeken of de levenswijze als Dominicanes met de pijlers: gebed, gemeenschap, studie en verkondiging haar weg is.

Dit zal gebeuren in rust en stilte, zonder media-aandacht.

 

Nadia zal vanaf 7 november wonen in het noviciaatshuis van de congregatie.

 

Zuster Regina, algemeen overste overhandigt de Constituties aan Nadia

Na 22 jaar Professieviering bij zusters Dominicanessen

Voor het eerst sinds 1998 was bij zusters dominicanessen in Nederland een professieviering. Marga Zwiggelaar en Marieke Al spraken op 16 november hun verbintenis uit met de dominicanessen van Neerbosch, voor drie jaar.

 

Vanwege corona was het vastgestelde aantal bezoekers beperkt tot 30, uit de familie- en vriendenkring van de zusters en van de dominicaanse familie. Ook moest de pax achterwege blijven, de verwelkoming met een omarming, door alle leden van de dominicaanse familie.

 

Niettemin was het een warme en nabije viering, waarin zuster Marga Zwiggelaar en zuster Marieke Al, die als kloosternaam M. (Maria) Catharina aannam, ontroerd en helder hun getuigenis en professie uitspraken. De viering werd door honderden mensen via de livestream bekeken.

 

René Dinklo, provinciaal overste van de dominicanen in Nederland, was voorganger. De professie werd afgelegd ten overstaan van zr. Regina Mattens, de overste van de dominicanessen van Neerbosch. Zij reikte hen ook een zilveren ring aan als bezegeling van de tijdelijke verbintenis met de congregatie.

                  

In zijn homilie prees René Dinklo de moed van de oude en de nieuwe zusters om pionierswerk te gaan verrichten. Zoals de meeste congregaties die in de 19e eeuw zijn opgericht leek het erop dat ook de dominicanessen van de Heilige Familie te Neerbosch op weg was naar de voltooiing. ‘Terecht is echter de vraag opgeworpen als feitelijk blijkt dat er wel mannen in Nederland zijn die dominicaan willen worden waarom er geen vrouwen te vinden zouden zijn die dominicanes zouden willen worden, met het oog op de verkondiging.’

 

René Dinklo wees op de specifieke kracht van de dominicaanse spiritualiteit als een open spiritualiteit. Op de website van de dominicanen is de overweging te lezen.

 

Ter afsluiting van de viering zongen de twee nieuwe zusters samen het Salve Regina in de dominicaanse toonzetting.

 

zie ook website dominicanen.nl

“Jij zet mijn voeten in de ruimte”

Maandag 16 november doen voor het eerst in deze eeuw twee Nederlandse vrouwen professie als dominicanes van Neerbosch

Marga Zwiggelaar vertelt over haar groei naar dit moment.

 

Vorig jaar verhuisde ik begin november van het protestantse noorden van het land, naar het van oudsher rooms katholieke Nijmegen om in te treden bij de Dominicanessen van Neerbosch. Geen lichtzinnige stap.. Van een bestaan van sociaal cultureel werker, opbouwwerker, jongerenwerker, conservator, adviseur en onderzoekster, naar een leven waarin op een of andere manier God en een religieuze roeping centraal staat. Dat doe je niet zo maar. Daar zijn heel wat jaren van onderscheiden aan vooraf gegaan

 

Ik ben in 1963 geboren en opgegroeid in een gereformeerd synodaal nest in een door en door protestantse omgeving. Mijn geboorteplaats Hoogeveen werd niet voor niets het Jeruzalem van het Noorden genoemd. Het geloof vormde dan ook een integraal en vanzelfsprekend deel  van opvoeding en school. God was overal en alomtegenwoordig.

 

Mijn ouders waren geen fanatieke kerkgangers, dus met de kerkgang ben ik minder grootgebracht. Als klein kind dacht ik wel eens stiekem “ik word later non.” Geen idee waar ik dat idee opgepikt heb, want religieuzen behoorden nu niet bepaald tot het dagelijks straatbeeld in Hoogeveen. En toch was het een gedachte die op één of andere manier mijn hele leven met mij is meegereisd en zo nu en dan de kop op stak.

 

Na mij vanaf mijn tienertijd stevig verdiept te hebben in allerlei religies en levensfilosofieën, kwam ik als twintiger weer terecht bij het christendom.  De kerkgang pakte ik weer op na een reis naar Taizé. Ik werd kerkelijk actief en deed 1998 belijdenis in de gereformeerde kerk. Ik werd ouderling en ging zingen bij een cantorij.

Via de cantorij kwam ik in contact met het kloosterleven. Jaarlijks werd er een weekend in een contemplatief  klooster georganiseerd. De eerste keer dat ik de kloosterkerk binnen stapte en ging zitten in de kerkbanken, voelde het als thuiskomen. Ik werd geraakt door de liturgie, de sfeer, de rust en de stilte.

 

Sindsdien begon ik vaker kloosters te bezoeken en merkte ik dat de rooms katholieke liturgie wel heel dicht bij mijn hart lag. Maar, ik was eigenlijk nog maar een paar jaar belijdend lid van de gereformeerde kerk, ik was een actief in allerlei commissies en activiteiten en de kerkgemeenschap was warm en hartelijk. Er was voor mij nog geen reden om daar afscheid van de te nemen. Ondertussen zocht ik in de vakantie wel steeds het rooms katholieke op.

 

En toen was er die zomerse dag, in 2011. Ik liep met mijn rugzakje bij het Zwillbrocker Venn, net over de grens bij het Gelderse Groenlo. En zo opeens fluisterde in mij “Wat ik altijd ten diepste heb verlangd, is zuster te worden.” Waar kwam dat nu vandaan?

Het was wel zo overtuigend dat ik wist dat ik uit moest zoeken, of dit de weg was die ik te gaan had. Ik begon mij te oriënteren op de mogelijkheden die er waren, wetende dat het gezien mijn leeftijd niet zo gemakkelijk zou zijn. In de eerste instantie richtte ik mij op de contemplatieve kloosters. Tegelijkertijd was ik mij aan het bezinnen op de overstap van protestants naar rooms katholiek. Een stap die ik van harte heb gemaakt.

 

Al gauw bemerkte ik dat de weg van het contemplatieve leven niet mijn weg was, maar dat ik zocht naar een evenwicht tussen contemplatie en in de wereld staan, tussen gebed en handelen. Door een samenloop van omstandigheden kwam ik op de weg van de Dominicus terecht. Een weg die naadloos bleek te passen. Een traditie die vier belangrijke waarden in mijn leven in zich draagt: gemeenschap, gebed, studie en prediking. Ik voelde mij vanaf het begin als een vis in het water van de Dominicaanse vijver.

 

Wat ik ervaar binnen de dominicaanse spiritualiteit is de ruimte die aan ieder van ons geboden wordt, de ruimte in zijn, in denken, in beleven en in worden, groeien, ontwikkelen. Het is dan ook niet voor niets dat ik boven dit stukje een zin uit psalm 18 heb gezet. Een zin die al jarenlang met mij meereist, maar voor mij het afgelopen jaar in het noviciaat steeds meer diepgang, betekenis en kleur heeft gekregen.

 

Ik mag op reis gaan, met de aarde onder mijn voeten en de hemel boven mijn hoofd, gedragen door God. Ik mag ruimtes verkennen en in nieuwe ruimtes stappen. Ontdekken, groeien, leven, zijn en worden, samen met mijn medezusters en met de hele dominicaanse familie.  In verbondenheid met de wereld en met God.

Hij heeft geroepen wie Hij wilde.

Ik ben geen speciaal persoon, een gewone Nederlandse vrouw. Gelukkig is dat voor God genoeg om mij te roepen tot een bijzondere manier van leven. Als zuster mag ik me de hele dag met Hem en met zijn zaak bezighouden!

 

Ik ben geboren in Beverwijk in een katholiek gezin. Als kind luisterde ik graag naar de verhalen uit de kinderbijbel en ging ik mee naar de kerk om te horen over Jezus, over zijn weg van liefde en waarheid die een eeuwig geluk voor alle mensen aanbiedt.

 

Ik hield van school en leerde graag, de plaatselijke bibliotheek heb ik ook uitgelezen. Ik heb getwijfeld over theologie, maar mijn studie werd literatuurwetenschap, omdat ik in de boeken mensen vond die op zoek waren naar God in een gebroken wereld.

 

De universiteit bracht mij eigenlijk in verwarring vanwege het heersende postmodernisme, terwijl ik duidelijk wist dat er waarheid was. Ik wilde terug naar de maatschappij, met beide voeten op de grond. Het lijntje met de kerk, de kindercatechese die ik er gaf en de omgang met gelovige leeftijdsgenoten, bracht mij op een Wereldjongerendagenreis naar Rome, waar ik in een boekenwinkel De Dialoog van Catharina van Siena kocht.

 

Als zij-instromer in het basisonderwijs kon dat, gewoon met mensen omgaan, met de gezellige kanten en moeilijkheden van hun dagelijks leven, en ik kon er kinderen veel leren, ook over God. Na een aantal jaren maakte ik de overstap naar het doorgeven van het geloof door me in te zetten voor de opbouw van een katholiek radiostation in Nederland: Radio Maria. Ik kwam er priesters tegen, godgewijde leken en zusters.

 

Het moment dat God mij riep, of dat ik eindelijk zijn roepstem hoorde, was aan het einde van een gewone werkdag op de studio. Ik had een programma gemaakt over roeping met teksten van paus Johannes Paulus II. Een van deze teksten was: “Je wordt pas echt gelukkig, als je Jezus helemaal navolgt”. Ik wist het opeens, ja dat is waar! En ik werd omhoog getrokken: een rust en geluk en inspiratie en toekomstperspectief! Die ervaringen heb ik maandenlang gehad.

 

Een zoektocht via twee contemplatieve kloosters, waar ik ook het vuur kreeg om De Dialoog te vertalen, bracht mij naar de spiritualiteit van de Dominicanen. Hun vier pijlers gebed, gemeenschap, studie en verkondiging, zijn wie ik ben. Zoals Catharina het zegt: “Word wie je bent, en je zult Italië (Nederland!) in vuur en vlam zetten!”

 

Ondertussen heb ik een opleiding tot catechist gevolgd, en hoop nog verder te gaan met de studie theologie. Het noviciaat bij de Dominicanessen van de H. Familie te Neerbosch is nu afgerond. Bij de tijdelijke professie ontvang ik het habijt en een nieuwe naam: Catharina. Dat zij mij mag blijven inspireren tot de zoektocht naar de waarheid en zal helpen bij de verkondiging.

 

Voorafgaand aan de plechtigheid van 16 november vraag ik je om gebed voor mij en voor nieuwe roepingen. De viering zal worden uitgezonden via een livestream op Dominicanen.nl.

 

Gebed om roepingen:

Goede God, in Jezus Christus, uw Zoon, zien wij het gelaat van uw liefde.

 

Hij heeft geroepen wie Hij wilde.

Hij verzamelde de twaalf om Hem te vergezellen

en om uitgezonden te worden tot het uiteinde van de aarde

om het Evangelie te verkondigen en alle mensen te dopen.

 

Met een liefdevolle blik keek Hij Matteüs aan

en riep hem om Hem te volgen.

Roep ook vandaag jonge mensen naar uw hart, apostelen voor onze tijd,

aan wie U zich hebt geopenbaard om U nu te vergezellen.

 

Wek in veel jonge mensen het diepe verlangen om Jezus te volgen als priester, diaken of religieus en schenk hen de kracht van uw Geest om uw liefdevolle aanwezigheid te verkondigen in woord en sacrament.

 

Hoe het 800 jaar geleden begon …

Het leven van Sint Dominicus (1170 – 1221) begon – zoals dat van de meeste andere kinderen – samen met zijn familie en vrienden. Zijn ouders waren in goede doen, maar niet echt rijk.
Het was een vroom gezin. Er waren al twee zonen aan het studeren voor het priesterschap. Maar intussen hadden ze een redelijk normaal leven in Caleruega, in Oud-Castilië.

Toch waren er wat vroege aanwijzingen voor een grote toekomst. Vóór zijn geboorte had Juana, de moeder van Dominicus, een visioen. Ze zag een hond met een vlammende toorts in zijn bek, die tijdens het lopen de hele wereld in vuur en vlam zette. Dat werd geïnterpreteerd als een teken dat haar zoon de wereld in lichterlaaie zou zetten met het Evangelie. Ook verscheen er bij zijn doopsel een soort ster op het voorhoofd van Dominicus.
Dat heeft ertoe geleid dat de toorts en de ster symbolen zijn geworden van Sint Dominicus en van de Orde die hij heeft gesticht.

Hoewel hij een andere kant op had kunnen gaan, volgde Dominicus in de voetstappen van zijn broers en begon hij aan zijn studie voor het priesterschap. Terwijl hij daarmee bezig was, brak er een hongersnood uit en hij is erom bekend dat hij zijn boeken verkocht (het middeleeuwse equivalent van de tegenwoordige computer of smartphone!). Hij gebruikte het geld om voor de armen te zorgen.
Deze edelmoedige jongeman werd kort daarna tot priester gewijd en sloot zich vervolgens aan bij een religieuze gemeenschap in Osma. Hij stelde zich waarschijnlijk een eenvoudig en rustig leven voor. Maar God had, naar het schijnt, andere plannen.

 

Bidden voor elkaars intenties helpt

Als Dominicanessen vormen wij een gebedsgemeenschap.
Bidden is een belangrijke pijler in ons leven.
Door samen te bidden getuigen wij aan elkaar, dat Christus onder ons aanwezig is.
Onze verbondenheid met Christus, onze bezinning en gebed brengen ons ook dichter bij God.

Wij leggen ons leven in Gods Hand en zijn ervan overtuigd dat hij ons bidden en onze intenties hoort.
Dit beperkt zich niet alleen tot ons eigen leven. Wij willen graag anderen “meenemen” in ons gebed. Wanneer u een intentie hebt waarvoor wij samen kunnen bidden… kijk bij het kopje “Bidden” om de intentie op te geven.