Novicen bij de dominicanessen

Donderdag 7 november begonnen twee vrouwen aan een noviciaat bij de dominicanessen van Neerbosch. De laatste keer dat een vrouw intrad was in 1997.

 

Een paar jaar geleden meldden zich enkele vrouwen die belangstelling hadden voor het dominicaanse leven. Dat gebeurde enkele jaren nadat de broeders nieuwe kandidaten kregen. In 2016 droomde zr. Holkje van der Veer in diverse media hardop van een nieuw vrouwenklooster.

 

Behalve met de belangstellenden spraken de verschillende congregaties van dominicanessen in Nederland ook met elkaar. De meeste congregaties zijn immers al jaren bezig met hun voltooiing.

 

In mei 2018 begonnen vier belangstellenden aan een oriëntatiejaar bij de dominicanessen van Neerbosch. Dit was een uitgebreide kennismakingsperiode met maandelijkse bijeenkomsten van ontmoeting, gebed, bezinning en gesprek.

 

De vrouwen maakten kennis met de zusters op de stichtingsdatum van de congregatie van Neerbosch en het Dominicusfeest (8 augustus). Ook een bezoek thuis, in de eigen omgeving, maakte deel uit van het jaar, net als gesprekken met een psycholoog.

 

        Van de vier vrouwen vroegen er twee om in te mogen treden: Marga en Marieke. Dat gebeurde op donderdag 7 november, het feest van de heiligen van de dominicaanse orde. Tijdens de vesperviering vond de intredeceremonie plaats in de Dominicuskapel in Neerbosch. De zusters en enkele familieleden waren hierbij aanwezig en hoorden de motivatie van Marieke en Marga waarom zij deze stap gezet hebben.

 

 

Met de intrede is een tijd van verder ingroeien in het dominicaanse leven begonnen. Net als bij de broeders gebeurt dat verder in stilte, zonder media-aandacht.

 

De congregatie (voluit: de dominicanessen van de H. Familie te Neerbosch) is in 1848 klein begonnen, ‘met enkele vrouwen die zich geroepen wisten om een leven te leiden in toewijding aan God en mensen’, zegt zr. Therese Mentink. ‘Zij vertrouwden erop dat God de weg wel zou wijzen. In dat vertrouwen gaan ook wij op weg.’

 

We vragen u om uw gebed voor de zusters en de novicen.

 

Presentatie derde boek Holkje van der Veer o.p.

Titel: Drijf- veer

De angst voorbij

 

zaterdag 23 november

Aanvang 15.00 uur (inloop 14.30 uur)

in het Dominicanenklooster, Stadsdam 1 in Huissen

 

Met medewerking van:
Elske te Lindert (muziek sopraan en piano)
Sipke Draisma (presentatie en interview)
Joost Jansen (uitgeverij Berne Media)

Uit de voorstelling Cabaretiers en andere Predikers:
Patrick Nederkoorn (cabaretier) en
Holkje van der Veer (prediker)

 

Toegang gratis
Graag vooraf aanmelden per e-mail: holkjevanderveer@gmail.com

 

Wees niet bang! Heb moed en wees stoer. Laat je niet bang maken en leef voorbij de angst. Die zinnen vormen het uitgangspunt in het boek Drijf-veer van dominicanes Holkje van der Veer.

 

De oproep “Wees niet bang” staat naar verluidt wel 365 keer in de Bijbel, voor elke dag één keer. Dat is een mooie gedachte en een duwtje in de rug om elke dag met vertrouwen in het leven te staan. Vanuit diverse invalshoeken verkent Holkje wat achter die Bijbelse oproep kan schuilgaan. Daarbij luistert ze naar ervaringsdeskundigen zoals een bootvluchteling, een verpleegkundige en een student die wacht op een medische ingreep. Ook gedichten, observaties en eigen inzichten verrijken het boek waarin het gaat over de moed om niet te vluchten, om vol te houden en om altijd opnieuw te beginnen

 

.

Dit is het hart

Theoloog en lekendominicaan Erik Borgman schreef een boekje over wat mensen zouden kunnen proeven als ze, op uitnodiging van iemand anders, naar de kerk komen.

 

Erik Borgman hield  voor 200 mensen een inleiding met het oog op de Kerkproeverij van eind september.  Kerken in Nederland openden hun deuren om mensen die niet meer zo vertrouwd zijn met de liturgie de kans te geven kennis te maken met het mysterie van Gods aanwezigheid.

Die inleiding heeft hij verwerkt tot een klein boekje met de titel: ‘Dit is het hart, over het proeven van de kerk’.

 

Erik Borgman laat zien hoe de liturgie het hart is van christelijk geloven en zorgt voor zuurstof. ‘Wie iemand meevraagt naar de kerk, nodigt haar of hem uit in het hart geraakt te worden.’

‘We leven in een tijd waarin steeds minder mensen naar de kerk gaan. Erik Borgman klaagt nergens. Nee, hij verleidt. En hij laat voelen dat de kerk een huis is waar God naar ons toekomt en waar wij thuis zijn bij God.

 

‘”De kerk verwijst naar God en Gods grenzeloze liefde”, zo probeert hij de unieke waarde van een kerk in deze tijd duidelijk te maken. Dat lukt hem goed, in nog geen 60 pagina’s. Een klein boekje met veel adem en zuurstof voor vrijwilligers en bestuurders, maar nog meer voor mensen die weer eens een kijkje nemen in de kerk.’

 

Uitgeverij Adveniat

kosten: 2 euro.

Overleden zuster Justina Koene

Op 5 augustus 2019 overleed zuster Justina (96 jaar)

 

Zuster Justina groeide op in een gezin van 12 kinderen. Zij was het zesde kind.

Het katholieke geloof en de voor hen daarmee samenhangende toewijding aan mensen, waren kenmerkend voor het gezin.

 

Op 19 jarige leeftijd trad zij in bij de Dominicanessen van Neerbosch.

In verschillende kloosters verrichtte zij huishoudelijk werk: zij maakte huis en scholen schoon, deed de was, stookte kachels op, werkte in de tuin, keek om naar de kippen, verzorgde zusters, naaide mee aan nieuwe kleding en nog veel meer.

 

In 1959 kreeg zuster Justina de kans om voor kok te gaan studeren en volgde meerdere cursussen. behaalde het diploma, ontving het certificaat ‘Voedingsleer en warenkennis’ en behaalde later het slagersdiploma. Zij was als kok werkzaam, in Utrecht, het Piusconvict en de Rosastichting.

Toen de kloosters waar zij werkte opgeheven werden solliciteerde zij zelf naar de functie van kok in een bejaardenhuis in Spanbroek. Ruim twaalf jaar heeft zij daar met veel plezier gewerkt. Acht jaar als kok en daarna als adjunct-directrice. Na nog eens tien jaar als vervangend directrice in Oosthuizen en hoofd bejaardenzorg in Obdam te zijn geweest schreef zij: ‘Het is mooi geweest.’

In 1994 kwam Justina naar Catharinahof, in Nijmegen. Ook daar deed zij wat hart en handen te doen gaven: hand- en spandiensten, omzien naar zusters, waken bij zieken.

 

Toen zij zelf zorg nodig had verhuisde zij naar Huize Rosa .

Haar lichaam en geest namen geleidelijk in kracht af, maar zij straalde voor ieder die haar ontmoette dankbaarheid en liefde uit.

De bron waaruit zij geleefd en gewerkt heeft: “Beminnen is geven,

geven is beminnen” werden zo voor allen  zichtbaar.

 

Na een lang en vruchtbaar leven is zij bij haar Schepper thuisgekomen . . . .

Overleden zuster Carla van Pelt

Op 15 oktober 2019 overleed zuster Carla (90 jaar)

 

Riet is het zesde kind uit een gezin van tien kinderen.

Op school raakt zij vertrouwd met zusters Dominicanessen van Voorschoten, maar als zij het verlangen te kennen geeft zuster te willen worden, verwijst een dominicaan haar naar de Dominicanessen van Neerbosch.

De kennismaking met onze zusters in Blaricum geeft haar direct een ‘thuisgevoel’.

 

Na haar professie verricht zuster Carla huishoudelijk werk en volgt de opleiding voor kleuterleidster.

Problemen met haar stem, brengt haar in 1962 naar

Arnhem waar zij diploma’s behaalt voor de verpleging en de kraamzorg.

In 1968 vertrekt zij met enkele zusters naar Brazilië. In Virginópolis werkt zij mee aan de opbouw van een ziekenhuis.

Zij bezoekt gevangen en biedt een luisterend oor aan parochianen.

In Brazilië ontdekt Carla de bronnen van de Charismatische Vernieuwing. Zij raakt ervan vervuld en geeft leiding aan een gebedsgroep die uitgroeit tot ruim honderd mensen.

 

Teruggekomen in Nederland kost het enige tijd voor zij haar draai weer kan vinden.

Er komt een nieuw talent aan het licht. Zij volgt een cursus tekstverwerking en levert een stroom aan creatieve bijdragen  in woord en beeld.

 

Na een kort verblijf in Huize Rosa wordt zij opgenomen in het Licht waar zij zelf over dichtte:

Licht

Waar was je, waar ben je

het kind dat licht zag en het niet kon pakken

 

Waar was je, waar ben je

het kind dat steeds het grote licht wilde zien

en het niet kon ontdekken

 

Kid in jou, ontdek het,

Met heel je wezen mag je het zijn:

Kind in het licht

licht in het licht

 

Hoe het 800 jaar geleden begon …

Het leven van Sint Dominicus (1170 – 1221) begon – zoals dat van de meeste andere kinderen – samen met zijn familie en vrienden. Zijn ouders waren in goede doen, maar niet echt rijk.
Het was een vroom gezin. Er waren al twee zonen aan het studeren voor het priesterschap. Maar intussen hadden ze een redelijk normaal leven in Caleruega, in Oud-Castilië.

Toch waren er wat vroege aanwijzingen voor een grote toekomst. Vóór zijn geboorte had Juana, de moeder van Dominicus, een visioen. Ze zag een hond met een vlammende toorts in zijn bek, die tijdens het lopen de hele wereld in vuur en vlam zette. Dat werd geïnterpreteerd als een teken dat haar zoon de wereld in lichterlaaie zou zetten met het Evangelie. Ook verscheen er bij zijn doopsel een soort ster op het voorhoofd van Dominicus.
Dat heeft ertoe geleid dat de toorts en de ster symbolen zijn geworden van Sint Dominicus en van de Orde die hij heeft gesticht.

Hoewel hij een andere kant op had kunnen gaan, volgde Dominicus in de voetstappen van zijn broers en begon hij aan zijn studie voor het priesterschap. Terwijl hij daarmee bezig was, brak er een hongersnood uit en hij is erom bekend dat hij zijn boeken verkocht (het middeleeuwse equivalent van de tegenwoordige computer of smartphone!). Hij gebruikte het geld om voor de armen te zorgen.
Deze edelmoedige jongeman werd kort daarna tot priester gewijd en sloot zich vervolgens aan bij een religieuze gemeenschap in Osma. Hij stelde zich waarschijnlijk een eenvoudig en rustig leven voor. Maar God had, naar het schijnt, andere plannen.

 

Bidden voor elkaars intenties helpt

Als Dominicanessen vormen wij een gebedsgemeenschap.
Bidden is een belangrijke pijler in ons leven.
Door samen te bidden getuigen wij aan elkaar, dat Christus onder ons aanwezig is.
Onze verbondenheid met Christus, onze bezinning en gebed brengen ons ook dichter bij God.

Wij leggen ons leven in Gods Hand en zijn ervan overtuigd dat hij ons bidden en onze intenties hoort.
Dit beperkt zich niet alleen tot ons eigen leven. Wij willen graag anderen “meenemen” in ons gebed. Wanneer u een intentie hebt waarvoor wij samen kunnen bidden… kijk bij het kopje “Bidden” om de intentie op te geven.